Κυριακή, 11 Σεπτεμβρίου 2016

Το Συμπόσιο μπροστά στο συρματοπλεγμα.









Είπα να γράψω- και τελικα, κατέληξα να χαζευω την φωτογραφία για κάμποση ώρα, χωρις να κανω το παραμικρό. Την βρήκα απόλυτα ταιριαστή με την κατάσταση- το συρματόπλεγμα, το αεροπλάνο που τροχιοδρομεί για να πετάξει, ο μουντός ουρανός (άσε που έβρεχε και είχε και τρελη ζεστη και υγρασία). Αλλά, κυρίως, το αεροπλάνο και το συρματόπλεγμα.

Θελω να πω, πες ότι πηδουσα σαν τσιτα πανω απο το συρματόπλεγμα των δυο μέτρων και έτρεχα προς το αεροπλάνο που απομακρυνοταν με τις μηχανες στο φουλ. Και? Τι θα γινότανε? Μηδεν εις το πηλίκο. Παλι θα έφευγε το αεροπλάνο. Μακρυά. Σε άλλες ταχυτητες απο τις δικες μου, σε άλλα ύψη απο αυτα που εγω φτάνω, παίρνοντας μαζι του κάποιον που αγαπω πολύ.

Μηδεν εις το πηλίκο... Ναι, μπορει να είναι μηδέν. Μηδέ ένα. Μα, το όποιο πηλίκο, είναι αποτέλεσμα πολλών διαφορετικών αριθμών, πολλών διαφορετικών πράξεων. Και δεν είναι πάντα, αυτό το μηδεν, αρνητικό- όχι, ψέμματα: το μηδεν δεν είναι καν αρνητικό. Ουτε και θετικό. Είναι το άπειρο που εμπεριέχει μέσα του τα πάντα. Και οι πράξεις που οδηγησαν σε αυτό, το μαθηματικό μηδεν, είναι ζωή. Ζωη και άπειρες Ιστορίες.

Δεν το είχα ξανακανει ποτέ ως τώρα, αυτό με το αεροπλάνο, να πάω δηλαδη εκεί, στα πάρκινγκ του ΙΚΕΑ και του Κωτσοβολου και να περιμενω να δω ένα συγκεκριμένο αεροπλάνο να απογειώνεται, αφου έχω αποχαιρετησει κάποιον στο αεροδρόμιο λίγα λεπτά πριν. Το έκανα σήμερα- και  εκεί που στεκόμασταν με τη Μαρία, έσκασε και άλλος κόσμος που περίμενε να δει το ίδιο αεροπλάνο να απογειώνεται, που περιμεναμε και μεις. Σουρεάλ... Τι σου προσφέρει κάτι τέτοιο? Εμενα μου προσέφερε μερικές στιγμές ακόμη, μεγάλης φρίκης και κλάματος, σαν τη Μαρθα Βουρτση στις παλιές ελληνικες ταινίες, ενα πράγμα. Δεν θέλω να το ξανακάνω. Το δοκίμασα μια και φτάνει. Βέβαια, τουλάχιστον, έτσι που χοροπηδάγαμε και γω και κεινη και κουνουσαμε τα χέρια μας σαν τρελές (και αφου του είχαμε γράψει περίπου που στεκόμαστε), μας είδε απο το παράθυρο (και μαζί με αυτόν και όσοι καθόντουσαν στην δεξιά πλευρά του τεράστιου Boeing). Αν του προσεφερε χαρα αυτό, ΟΚ. Εγω πάντως, δεν το ξαναδοκιμάζω αυτό το σπορ, να παρακολουθω δηλαδη, το αεροπλάνο απο αποσταση 50 μετρων, να περνάει μπροστά μου, να βολτάρει επειδικτικά και μετά να απογειώνεται σαν να μου λέει: πάρε τα @@@ μου τώρα. Μου φάνηκε τραγικό δηλαδη- καπως σαν το χιουμοράκι των αποπανω (ή αποκάτω- δεν ξερω), αλλά να ακους και τα γέλια τους μαζί....

Ήθελα να γράψω πολλά και φιλοσοφικά, απο εκείνα τα ωραία που βγαίνουν απο το κεφάλι μου όταν λειτουργει κανονικα (δηλαδη χαωδώς)- μα, δεν μου ρχονται, γιατι έχω και ζαλάδα και πονοκέφαλο μαζι. Το μόνο, ίσως, που θα μπορουσα να αναλυσω θα ήταν την θεωρία του άλλου μισου. Γενικα, την θεωρώ παγίδα, αυτη την ατάκα "το άλλο μου μισό", αλλά προχθες την συμπεριέλαβα σε ένα κείμενο και μια καλή φίλη μου την έπεσε -και δικαίως- επισημαίνοντας ότι οι άνθρωποι είναι ολοκληροι, ατομικα ο καθένας- και αν δεν είναι, τότε ψάχνουν για δεκανίκι (το πάω εγω ένα βημα παραπέρα). Δίκιο είχε. Αλλά της απαντησα ότι ο Πλάτωνας έχει μια ωραία θεωρία επ αυτου. Την παραθετω εδω (είναι απο το "Συμπόσιο" του).

«… υπήρχε λοιπόν τότε το ανδρόγυνο, που και στην εμφάνιση και στο όνομα αποτελούσε συνδυασμό του αρσενικού και του θηλυκού" τώρα όμως δεν υφίσταται πια αλλά το όνομα χρησιμεύει σαν βρισιά. Έπειτα ολόκληρο το σώμα κάθε ανθρώπου ήταν στρογγυλό, έχοντας ολόγυρα τη ράχη και τα πλευρά. Χέρια είχε τέσσερα και πόδια ίσα με τα χέρια, και πρόσωπα δύο πάνω από κυκλικό αυχένα, ολόιδια μεταξύ τους. Κεφάλι ένα πάνω από τα δύο πρόσωπα που βρίσκονταν το ένα απέναντι στο άλλο και αυτιά τέσσερα και διπλά γεννητικά όργανα, και όλα τα άλλα όπως θα μπορούσε κανείς από αυτά να εικάσει.

Προχωρούσε λοιπόν και όρθιο όπως και τώρα προς οποιαδήποτε κατεύθυνση ήθελε, αλλά και όταν επιθυμούσε να τρέξει γρήγορα, όπως οι ακροβάτες, που φέρνοντας τα πόδια επάνω κινούνται κυκλικά, έχοντας τότε οχτώ σκέλη, στηριζόταν σ' αυτά και μετακινούνταν γρήγορα κυκλικά. Και ήταν τρία τα γένη και τέτοια, γιατί το αρσενικό γεννήθηκε αρχικά από τον ήλιο, το θηλυκό από τη γη κι εκείνο που μετείχε και των δύο από τη σελήνη, γιατί και η σελήνη μετέχει και των δύο. Ήταν δε κυκλικά, και αυτά και η πορεία τους, γιατί ήταν όμοια με τους γονείς τους και ήταν φοβερά ως προς τη δύναμη και τη σωματική τους αντοχή και είχαν πολύ μεγάλη έπαρση. Τα έβαλαν μάλιστα και με τους θεούς, και αυτό που λέει ο Όμηρος για τον Εφιάλτη και για τον Ώτο, για εκείνους το λέει, το ότι δηλαδή προσπάθησαν να ανεβούν στον ουρανό για να επιτεθούν στους θεούς. Ο Ζευς τότε και οι άλλοι θεοί σκέφτονταν τι πρέπει να τους κάνουν και δεν έβρισκαν λύση, γιατί δεν μπορούσαν ούτε να τους σκοτώσουν και, όπως τους Γίγαντες, να τους κατακεραυνώσουν για να αφανίσουν το γένος τους (γιατί έτσι οι τιμές προς αυτούς και οι θυσίες των ανθρώπων θα χάνονταν), ούτε όμως και να τους αφήσουν να παρεκτρέπονται.

Τέλος ο Ζευς σκέφτηκε κάτι και τους λέει: Μου φαίνεται, είπε, πως μηχανεύτηκα έναν τρόπο ώστε και να διατηρηθούν οι άνθρωποι και να πάψει ο εκτραχηλισμός τους, αφού θα έχουν γίνει ασθενέστεροι. Τώρα λοιπόν αυτούς, είπε, θα τους κόψω τον καθένα στη μέση, κι έτσι και ασθενέστεροι θα είναι και χρησιμότεροι σ' εμάς, γιατί θα είναι πολυπληθέστεροι. Και θα βαδίζουν όρθιοι πάνω στα δύο σκέλη. Αν όμως εξακολουθήσουν να παρεκτρέπονται και δεν θελήσουν να ησυχάσουν, και πάλι είπε, θα τους κόψω στα. δύο, ώστε να περπατούν πάνω στο ένα πόδι σα να παίζουν κουτσό. Αφού τα είπε αυτά, έκοψε τους ανθρώπους στη μέση, όπως εκείνοι που κόβουν τα μούσμουλα για να τα ξεράνουν, ή όπως εκείνοι που κόβουν τα αβγά με μια τρίχα. Και όποιον έκοβε, έβαζε τον Απόλλωνα να του γυρίζει το πρόσωπο και τον μισό λαιμό προς την τομή, ώστε βλέποντας το κόψιμό του να γίνει ο άνθρωπος φρονιμότερος και τον έβαζε να γιατρέψει και τα άλλα. Αυτός λοιπόν του γύριζε το πρόσωπο και, τραβώντας από παντού το δέρμα προς αυτό που λέμε τώρα κοιλιά, όπως τα σουρωτά πουγκιά, το έδενε στη μέση της κοιλιάς αφήνοντας ένα στόμιο, αυτό που λέμε αφαλό. Και τις άλλες ρυτίδες τις πολλές τις λείαινε και διάρθρωνε τα στήθη έχοντας ένα όργανο παρόμοιο μ' εκείνο που χρησιμοποιούν οι τσαγκάρηδες για να λειαίνουν τις ρυτίδες των δερμάτων γύρω από τα καλαπόδια. Άφησε όμως λίγες, αυτές που βρίσκονται γύρω από την κοιλιά και τον αφαλό, για να αποτελούν ανάμνηση του παλιού παθήματος. Επειδή λοιπόν η φύση διχοτομήθηκε, ποθώντας το καθένα το μισό του, πήγαινε μαζί του. Και τυλίγοντας τα χέρια του ο ένας γύρω από τον άλλον και αγκαλιασμένοι μεταξύ τους, θέλοντας να ξαναενωθούν, πέθαιναν από την πείνα και την απραξία, γιατί δεν ήθελαν να κάνει τίποτα ο ένας χωρίς τον άλλον. Και όποτε πέθαινε το ένα από τα δυο μισά και παρέμενε το άλλο, εκείνο που παρέμενε επιζητούσε άλλο και αγκαλιαζόταν μαζί του, είτε τύχαινε να είναι το ήμισυ μιας ολόκληρης γυναίκας (αυτό που τώρα ονομάζουμε γυναίκα), είτε ενός άντρα, και έτσι χάνονταν. Τους λυπήθηκε όμως ο Ζευς και μηχανεύτηκε κάτι άλλο, μεταθέτοντας τα γεννητικά τους όργανα μπροστά γιατί προηγουμένως τα είχαν κι αυτά προς τα έξω και η γονιμοποίηση και η γέννηση γινόταν όχι επάνω τους αλλά στη γη, όπως και στα τζιτζίκια. Τα μετέθεσε λοιπόν έτσι αυτά μπροστά και έκανε ώστε μ' αυτά να γίνεται η γονιμοποίηση μέσα τους, με το αρσενικό μέσα στο θηλυκό, ώστε με το αγκάλιασμα, αν τύχει να είναι ανάμεσα σε άντρα και γυναίκα, να γίνεται γονιμοποίηση και να αναπαράγεται το γένος, ή αν είναι άντρας με άντρα, να επέρχεται κορεσμός από τη συνουσία και να υπάρχουν παύσεις, και να στρέφονται στις δουλειές τους και να ασχολούνται με τα διάφορα ζητήματα της ζωής. Είναι λοιπόν από τόσο παλιά ο έρωτας έμφυτος στους ανθρώπους και τους επαναφέρει στην αρχαία φύση, και επιχειρεί να κάνει από τα δύο ένα, και να γιατρέψει την ανθρώπινη φύση. Ο καθένας λοιπόν από μας είναι κομμάτι ανθρώπου, σαν κομμένος από ένα στα δύο, όπως οι γλώσσες τα ψάρια, κι αναζητεί πάντοτε ο καθένας το κομμάτι που του λείπει…»




Ήθελα να το αναλυσω αυτό, όπως το αντιλαμβάνομαι εγω- θα κανω μια προσπάθεια. Αν δεν βγει κατανοητή, θα φταίει το χάλι που νιώθω: σαν να μου έχουν ξεριζώσει κατι απο βαθιά στο στομάχι και τώρα ουρλιάζει το κενό, τόσο ανυπόφορα που θέλω να κανω εμετό. Ασε που σοβαρολογω: το κενό, είναι υπαρκτό, αισθάνομαι κάθε χιλιοστό του, λες και εκει που βρίσκεται το στομάχι, υπάρχει ένα ολοκληρο τεράστιο όργανο ακόμα, που ξεπερνα το κορμί μου και βγαίνει προς τα έξω και μπροστά. Και άλλο τόσο αληθινός είναι και ο πόνος του ακρωτηριασμένου βίαια κομματιου μου, που αναγκαστικά, πήρε μαζί του φεύγοντας, ο βλαμμένος μου Ερωτας.

Νιώθω απόλυτα ΄"ολοκληρη", κατ αρχην. Είμαι απολυτα ικανη να τα βγάλω πέρα, δεν φοβάμαι την μοναξιά μου, δεν έχω τρελη αναγκη τους άλλους ανθρώπους - ειδικα τους άντρες δεν τους έχω σε καμία εκτίμηση (μπαρδόν κιολας- γκομενικα το αναφερω- και ας ειναι σχεδόν ολοι μου οι κοντινοι φιλοι, άντρες. Αλλο φίλος, άλλο γκόμενος ή ακομα χειρότερα, συζυγος. Συ-ζυγος. Σαν δυο βοδια δεμενα στον ιδιο ζυγό). Δεκανίκι δεν έχω χρειαστει ποτέ στη ζωη μου- αντίθετα, έχω υπάρξει το δεκανικι πολλων αντρών (mea culpa βεβαίως).  Και γενικα, είμαι και μονοχνωτη και κλειστος άνθρωπος και προτιμω την ησυχία μου. Δουλευω πολλες ώρες (ναι, είμαι workaholic μεχρι αηδείας) και επισης, γράφω άλλες τόσες πολλές ώρες και καπου μεσα σε όλα αυτά, θέλω και αρκετες ώρες ησυχίας και απομονωσης απο ολους και όλα. Όποιος με ξέρει, έστω και λίγο, ξέρει και αυτά μου τα χαρακτηριστικά. Μα, κοιτα τωρα χιουμοράκι, που, χωρις καν να τον αναζητησω (ΟΚ- "ζητησα" κατι με έναν εντελως βλακωδη τρόπο κάποτε και το έλαβα έτσι λειψό. Εκτοτε, δεν έχω τολμησει να ξαναζητησω το παραμικρό, αφου κατάλαβα πως δουλευει το πράγμα), συναντηθηκαν οι δρόμοι μας και βρηκα κάτι πολυ ωραία κομμάτια μου, σε αυτόν τον Ανθρωπο. Κομμάτια που, χωρις αυτόν, δεν υπάρχουν. Θέμα χημείας, ίσως. Και όταν φευγει ξαφνικα (καλα, ξαφνικα δεν είναι, αλλά έλα, κατάλαβε και κάτι απο μόνος σου, αναγνωστη, γιατι δεν το χω αποψε), αποκολλάται βίαια όλο αυτό το "πλάσμα" που είναι το εμείς και αποτελείται απο μυρωδιες, ανθρώπινη επαφη, ζεστό δέρμα και χάδια, την παρουσία του γυρω μου κλπ- και αυτό που μένει και που είναι ολόκληρο ("ολον" ασυζητητι κατα τα άλλα) μεν, ουρλιάζει σε παραφροσυνη γιατι ζητάει αυτό που έχασε, αυτό που στερήθηκε απότομα.

Οι άνθρωποι πρέπει να χωρίζουνε όταν πια, δεν έχει ο ένας, κομμάτια να δώσει στον άλλο. Εκεί, πέρα απο κάποιες αντικειμενικες δυσκολίες (που σχεδόν όλες έχουν να κάνουν με τα "δεσμα του γάμου" ή την ανωριμότητα μας να διαχειριστουμε δύσκολες καταστάσεις  και να παραδεχτουμε τις μαλακιες μας και το ότι κάτι τελείωσε είτε μας αρέσει είτε όχι), η διασπαση έρχεται ομαλα. όταν όμως, η διάσπαση έρχεται λόγω αντικειμενικων συνθηκων, ενώσω ο Ερωτας και η Αγάπη είναι ακόμα ζωντανοι και θριαμβευτες, εκεί, ακόμα και το κορμί αρχίζει να ρετάρει. Ο πόνος είναι και σωματικός- πολυ σωματικός όμως. Και νιώθεις κανονικα πόνο, στο σημειο που μεχρι πριν λιγο βρισκόταν το ακρωτηριασμένο σου οργανο- ψάχτε το: ισχύει κανονικα.

Αλλωστε, όλα είναι μέσα στο μυαλό μας. Και ο πόνος ακόμα. Τι να κανω εγω τώρα? Ακομα κυκλοφορει μεσα στο σπίτι - και η ηχω των στιγμων που μοιραστήκαμε, θα κάνει βδομάδες να σβησει.

Γι αυτό σου λεω: κοιτάζω αυτη τη φωτογραφία που τράβηξα (ασε, άλλο ανέκδοτο αυτό: είχε τόσο ήλιο που δεν έβλεπα καν τι τράβαγα και τα μάτια μου ήταν τόσο πρησμένα που δεν θα έβλεπα ουτως ή άλλως) και μου μιλάει. Μου λέει πόσο δίκιο είχε ο Πλάτωνας (ακόμα και αν σημερα, έχουμε μπλέξει εντελως τα φυλα- και κάμποσα άλλα πράγματα, αισθηματα, έννοιες και αναγκες) στην αναλυση του. Στην τελικη, ο Ερωτας είναι κινητηριος δυναμη της ανθρωπινης φυσης, όσο και η αγάπη. Και δεν ξερω αν τον λένε Δια η Αφεντικό ή Θεό ή ο,τι θες- μα, ξέρω πόσο μικρη ένιωσα, εκεί, έξω ακριβως απο το συρμαστοπλεγμα στο πάρκινγκ του αεροδρομίου, παρακολουθώντας ανισχυρη το αεροπλάνο να κάνει την περατζάδα του μπροστά μας και μετά, να απογειώνεται και να χάνεται μέσα στα βαριά συννεφα μεσα σε ενα λεπτο. Ανισχυρη, ασημαντη και αδυναμη να κάνω το παραμικρό για να αλλάξω τον ρου της Ιστορίας.

Μια κουκίδα στον Χάρτη των ανθρώπινων σχέσεων και γω. Μια τόση δα, μικροσκοπικη κουκίδα, αόρατη απο ψηλά.

Και αυτό ειδικα (με τα α-στερητικά), με θυμώνει πολυ.

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

ΕΠΕΤΕΙΑΚΟΝ








Το εχω συνηθίσει τα τελευταία χρόνια, να γράφω τον πανηγυρικό της ημέρας, οπότε δεν θα χαλάσω το έθιμο.


Μιας και μίλησα για έθιμο- τα έθιμα τα φτιάχνουν οι άνθρωποι, τα δημιουργούν κάθε μέρα που περνάει. Δεν είναι στατικά, δεν είναι κάτι που περιμένουμε έτοιμο για να το ακολουθήσουμε μετά εμείς. Και σίγουρα, δεν είναι κάτι που έρχεται απο το παρελθόν- παρελθόν είναι ήδη η στιγμή που πληκτρολογώ αυτές τις λέξεις, στην τελική- γιατί ως "παρελθόν" να ορίζουμε μόνο τα Χ χρόνια πίσω? Παρελθόν είναι και το τώρα- με κάθε δευτερόλεπτο που περνάει. Για να είμαι ειλικρινής, υπάρχουν ένα σωρό "έθιμα" που ευχαρίστως θα εξαφάνιζα απο το μυαλό των ανθρώπων- το βρίσκω τραγικό να ακολουθουνε τυφλά πρακτικές εκατό και βάλε, χρόνων, απλά και μόνο επειδή έχουν βαφτιστεί (γύρευε πως, απο ποιους και υπο ποιες συνθήκες) έθιμα και κάποιοι άλλοι τα ακολουθούσαν πριν απο αυτούς, σε άλλες συνθήκες. Γιατί να μην φτιάξουμε καινούρια? Ποιος μας το απαγορεύει? Ποιος υπαγορευει,  ορίζει και με ποιο δικαίωμα, το τι θα κάνω εγω, εσυ, ο καθένας?

Την ίδια ακριβώς άποψη έχω και για τους Μύθους. Ο καθένας ακούει την λέξη Μυθος και αμέσως το μυαλό του πηγαίνει στο βαθύ παρελθόν, στην αρχαία Ιστορία κλπ. Λάθος μεγάλο, κατά την ταπεινή μου άποψη. Μύθους βιώνουμε καθημερινά, τώρα, χθες, πέρυσι, αύριο. Αν δεν τους αντιλαμβανόμαστε, τότε το πρόβλημα είναι δικό μας και όχι των Μύθων. Αυτοί, υπ-άρχουν, είτε τους αντιλαμβανόμαστε, είτε όχι. Οι Μύθοι δεν είναι κάτι ωραίο και τρανό μόνο- εμπεριέχουν πολλές σκοτεινές, καταστροφικές, απόλυτα ανθρώπινες, άσχημες, απογοητευτικές, μικρές, φτηνές και φτωχές στιγμές, μαζί με τις ωραίες και τις μεγάλες, απλά εμείς μάθαμε να αγνοούμε την διττή ανθρώπινη φύση μας και να γυρεύουμε διαρκώς το τέλειο. Τι θα πει "τέλειο"?  Ξέρει κανείς αν ο Ηρακλής, ναι, εκείνος του γνωστού Μύθου, έκλαψε, φοβήθηκε, λιποψυχησε στη ζωή του?Αν ήταν ο σωματαράς γκόμενος ή ένας κοντός, κακάσχημος τυπάκος με μεγάλη ψυχή?  Ξέρει κανείς αν η Αριάδνη πέταξε τον Μίτο που οδήγησε τον Θησέα στον Μινώταυρο, εμφορουμενη απο κάποια ανθρώπινη μικρότητα και όχι απο μεγάλα και ιδανικά αισθήματα δικαίου? Ξέρει κανείς αν ο Θησέας ήτανε κάνα λαμόγιο του κερατά και όχι ο ήρωας που μάθαμε να βλέπουμε? Τι ξέρουμε? Ούτε την τύφλα μας δεν ξέρουμε (κυριολεκτώ). Άλλα, εν πάση περιπτώσει, ο σωστός ο Μύθος, αφήνει να φανούν μόνο τα μεγάλα και ωραία κατορθώματα- για να μπορούν οι άνθρωποι, με την ελλειπτική τους φύση, να προσκολλούνται σε αυτόν και να τον αναμεταδίδουν μέσα στο Χρόνο.  Μύθοι, να τους διηγεισαι και να λάμπουν τα μάτια σου- και τα μάτια όσων τους ακούνε απο τα χείλη σου ή θα τους διαβάζουν μια μέρα. Η φωτεινή πλευρά μόνο, δηλαδή- και ποτέ η σκοτεινή που όμως, υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει.

Αυτή την ... μυθική λογική, θα ακολουθήσω, στην παρούσα ανασκόπηση, επικεντρώνοντας στην λαμπρή πλευρά των Μύθων που έζησα μεσα στην χρονιά που πέρασε (όσο μπορώ να το κανω, μιας και πιστεύω ακράδαντα ότι το σκοτάδι μεσα μας, μας δίνει πολύ πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για τον εαυτό μας και για τους γύρω μας). Η φετινή, υπήρξε άλλη μια πολύ ενδιαφέρουσα χρονιά για μένα και νιώθω ευγνωμοσύνη για όλα όσα έζησα, για όλα όσα μοιράστηκα, για όλους τους ανθρώπους που συνάντησα και για όλα όσα πήρα απο τις συναντήσεις αυτές. Ελπίζω να έδωσα και γω με τη σειρά μου, κάτι άξιο Λόγου. Δεν θα αναφέρω ονόματα ειδικά- πιστεύω οτι ολοι οσοι αναφερονται "απροσωπα" στο παρακατω κομμάτι, θα καταλαβουν ποιοι είναι. Στο τέλος, τους μνημονευω όλους μαζί- αυτό είναι το δίκαιο και σωστό. ΟΚ- εκτός απο έναν, αλλά Εκείνος, δικαιότατα έχει διαφορετικη θεση στην Καρδιά μου. 

- Είναι μύθος, λένε, ο "μεγάλος Ερωτας". Δεν υπάρχει, λένε. Κοιτα όμως που υπάρχει και έχει πράγματι μυθικές διαστάσεις. Και ναι: ένας άνθρωπος, μπορει να ξεκινησει απο την άλλη άκρη της γης για να έρθει να σε συναντήσει- και να το κάνει ξανά και ξανά, επειδη αγαπάει αυτό που γίνεται όταν είναι μαζί σου και αυτό που γίνεσαι όταν είσαι μαζί του. Οχι ο θεογκόμενος των δυο μέτρων, με το ατσάλινο κορμί και το θεληματικό πηγουνι. Ενας άνθρωπος με σάρκα και οστά, με Ψυχη με κεφαλαία γράμματα και θέληση που υπερκαλυπτει όλες του τις ανθρώπινες αδυναμίες. Με χιουμορ, σαρκασμό, κοφτερό μυαλό (οταν το θέλει) και τα πιο υπέροχα μάτια. Την πιο υπέροχη αγκαλιά. Και ναι: δεν υπάρχει "δεν μπορώ", αλλά μόνο "δεν θέλησα αρκετά".
           Μην ακούτε βλακείες, όταν γουστάρετε έναν άντρα, εσεις οι γυναίκες. Μην δικαιολογειτε τα αδικαιολογητα. Το έχω κάνει και γω. Δεν μπορει, μωρε/φοβάται/το σκέφτεται/υπαρχουν εμποδια κλπ. Δεν ισχυουνε ποτέ, αυτες οι μαλακίες. Απλά δεν θέλει, δεν γουστάρει αρκετά ή έχει κάτι καλυτερο να κάνει. Αν κάποιος θέλει να είναι μαζί σου, κάνει τα αδυνατα δυνατά για να είναι- ακόμη και αν αυτό μεταφράζεται σε 5 βδομαδες το χρόνο- κάθε χρόνο, σε πείσμα των όποιων εμποδίων, συντηρώντας τους υπολοιπους 11 μηνες πραγματικης απόστασης και μόνο με την δυναμη της θέλησης του. Ξέρεις απο δυναμη της θέλησης? Εγω, άρχισα να ανακαλυπτω σοβαρα την δικη μου, απο την ώρα που το μονοπάτι μου συναντηθηκε με του Ανθρώπου αυτου. Και ακόμη και αν δεν υπάρχει καν εκείνο το "και έζησαν αυτοι καλά και μεις καλύτερα" (άσε που είναι απιστευτα γενικό και λειψό, όπως όλα τα ανθρώπινα ευχολόγια), υπάρχουν σίγουρα στιγμές πολύ δυνατές που είναι μυθικές, τουλάχιστον στα δικά μου μάτια.
           Ο μεγάλος Ερωτας δεν είναι ποτέ όπως αυτοι που διαβαζουμε στις αισθηματικές Ιστορίες, ούτε έχει σχέση με τα expectations που φυτρώνουν μέσα στο ανθρώπινο μυαλό σαν ζιζάνια σε γόνιμη γη. Είναι βαθιά ανθρώπινος, με τις ελλείψεις του, τις απραγματοποίητες επιθυμίες του, τις απογοητευσεις του, τις μικρότητες, τον πόνο και το κλάμα. Μα μαζί με αυτά, έχει και τα άλλα κομμάτια, τα τόσο δυνατά και συγκλονιστικά που πιθανά μόνο ελάχιστοι να αντέχουν να τον βιώσουν- και ας αναστενάζουν όλοι όταν τον σκέφτονται, τον περιβόητο μεγάλο Ερωτα. Βλέπεις, άλλο η Ιδέα και άλλο η πραγματοποίηση της. Και όσο σκοτάδι, τόσο και φως. Όσα ύψη, τόσα και βάθη. Όσα ωραια και ιδανικά, άλλα τόσα μικρά και άχαρα. Τα παραμύθια είναι κόκκινα σαν αίμα- αυτό, μην το ξεχάσετε ποτέ. Και αν αποζητάτε να ζήσετε ένα παραμύθι, σκεφτείτε πρώτα καλα αν είστε προετοιμασμένοι να το αντέξετε, αν έχετε αυτό που χρειάζεται για να το ζησετε και να το εκτιμησετε όπως του αξίζει- γιατι χρειάζεται και αίμα απο το δικό σας αίμα, για να πάρει ζωή.
         Όπως και να΄χει, τον Μυθο αυτό, τον ζω με απεραντη ευγνωμοσυνη. Και για τα μάτια των πολλών, θα παραμείνει Μύθος -κοινως, όπως αξίζει σε κάθε σωστό Μύθο, αυτό που θα βλέπουν οι άνθρωποι, θα είναι μόνο οι μυθικές του διαστάσεις, εκείνες που τους κάνουν να φαντάζονται, να επιθυμουν και να θαυμάζουν. Τις υπόλοιπες, τις κρατώ για μένα- για να ισορροπώ καλυτερα και να θυμάμαι ότι τίποτα, μα τίποτα στον κόσμο δεν έχει μόνο μια όψη. Και όσο πιο έντονη η μια όψη, άλλο τόσο έντονη και η άλλη.

- Είναι Μύθος, λένε, η "αληθινή φιλία". Συμφωνώ 100%. Είναι Μύθος. Είχα την ευτυχία, μέσα σε αυτη τη χρονιά, να την ζήσω και αυτη, με αρκετους ανθρώπους. Η Αληθινη φιλία δεν είναι κάτι αιώνιο, άφθαρτο και διαρκές. Οι σχέσεις των ανθρώπων δεν είναι μόνο οι ωραίες και ιδανικες στιγμές- αλλά και όλες οι άλλες, που δεν συμβαδιζει κανενας με κανεναν, που είμαστε ξένοι, που γουστάρουμε διαφορετικά πράγματα, που παρεξηγιομαστε, που απογοητευομαστε, που λειτουργουμε διαφορετικα, που σχεδον σε όλες τις περιπτώσεις, χανόμαστε για καιρό και ξαναβρισκόμαστε όταν είναι η ώρα να βρεθουμε.  Οι άνθρωποι έχουμε όλοι σκοτάδια μέσα μας και αυτά βγαίνουν προς τα έξω, όσο και το Φως μας. Και βγαίνουν στις σχέσεις μας επίσης. Οπότε, Αληθινή φιλία για μενα, είναι και πάλι στιγμές. Οι Μυθικές, μόνο. Και τέτοιες, έλαβα φέτος αρκετές.
                 Είναι η στιγμη που ο άλλος σε κοιτάζει στα μάτια με εμπιστοσυνη και σε εκτιμάει τόσο, όσο να δοκιμάσει μαζί σου κάτι επικινδυνο που, αν κάτσει, θα αλλάξει την ζωή και των δυο σημαντικα. Και έχει μέσα του αρκετό Φως ώστε να σε συμπεριλάβει σε ένα εγχείρημα τολμηρό (σκέτο σκοτάδι- χαχαχα.....), που θα μπορουσε κάλλιστα να προσπαθησει μόνο για την πάρτη του, αφου και η ανταμοιβη θα ήτανε όλη δικη του (ωραίο το κοκτέηλ που μας έφτιαξες προχθες, φίλε. Ναι, εκείνο το πορτοκαλι με τις φυσαλίδες. Σε αγαπω πολύ, να ξέρεις. Και σε αγαπω όχι για το εν λόγω εγχειρημα- μα και μόνο που με συμπεριέλαβες σε αυτό, έστω και ως επιθυμία, ανεξαρτητως απο το αν θα πραγματοποιηθει ή όχι). Αληθινη φιλία είναι τα μάτια που κοίταξαν  το δικο μου έτερον ήμισυ με χαρά, βλέποντας το με τα δικα μου μάτια και μόνο, επειδη κάνει εμενα ευτυχισμένη και του είπανε, ζεστά και ανθρώπινα στην πρώτη συνάντηση: "χαίρομαι τόσο που σε γνωρίζω! Εχω ακουσει τόσα για σένα, που νιώθω σαν να σε ξέρω ήδη". (Α, ναι, φίλε? Η γυναίκα σου ειναι υπεροχος Ανθρωπος. Αυτό, κράτα το).
                Αληθινη φιλία είναι επίσης, το να σε συμπεριλαμβάνει στην προσωπική του ζωη με αγάπη, σεβασμό και εκτίμηση, ενας άνθρωπος που σε αγάπησε, πολυ πριν τον αγαπήσεις εσυ. Να στο δείχνει με κάθε τρόπο. Και παρ' ότι δεν φημίζεται και τόσο για την εκφραστικότητα των συναισθημάτων του (σε αυτό, μοιάζουμε πολυ) να σου λέει σε άσχετη στιγμή: "ξέρεις, για μένα είσαι η αδελφή που δεν είχα".
           Αληθινη φιλία είναι, Άνθρωπος που δεν έχεις ξαναδει, να σε εξυπηρετει απο το πουθενά (επανειλημμένως) και όταν την ρωτάς τι αμοιβη θέλει, διότι για δουλειά προκειται, να σου λέει "την αγάπη σου". Κοπελιά? Αυτη τη φορά, θα πάρεις λεφτά (την αγάπη μου την έχεις και το βιβλίο θα έχεις, με αφιέρωση, όταν βρω λεφτά για να το εκδόσω όπως θέλω), γιατι θα χεστουμε.
      Αληθινη φιλία, είναι πολλά: η στιγμή που διαβαζεις το βιβλίο σε κάποια φιλη απο τα παλιά και εκείνη κλαίει γιατί την άγγιξαν κομμάτια του. Η ίδια που, διαβαζοντας κάποιο κείμενο μου (ξερει αυτη), με ρώτησε τι θα έγραφα για εκείνη, αν πέθαινε σημερα. Όσο και η στιγμη με τα πεντε σπουργίτια, σε κείνο το μαγαζί στο Μοναστηράκι.
     Η στιγμή που,  μοιράζεσαι με ανθρώπους στο aftermath ενός θανάτου, που σου ανοιγουν την Ψυχη τους και σε βάζουν μεσα για να δεις τι κρυβεται, εκεί, στα σκοτεινά και προφυλαγμένα βάθη. Κρυβεται μεγάλη ευαισθησία και ενσυναίσθηση- και με τιμά που μοιράστηκες μαζί μου εκείνα τα όνειρα που σε στοιχειωνουν, Γιατρέ μου υπέροχε και Ανθρωπε με κεφαλαία. Ειδικα εσένα, σε έχω μεσα στην Ψυχη μου, όσο δεν φαντάζεσαι.
      Αυτό πια, φέτος, με τον θάνατο που έφερε ζωη, συνεβη δις. Και ναι, αληθινη φιλία ήταν και η στιγμη που ένας άλλος φίλος μου τηλεφωνησε για να μοιραστει μαζί μου τα ασχημα μαντάτα, λεγοντας μου ότι εμενα σκέφτηκε, όταν έμαθε το χρονικο ενος αλλου προαναγγελθέντος θανατου και θελησε να μοιραστει μαζί μου το χάος που ένιωθε.
     Αληθινη φιλία είναι και η στιγμή που συναντάς τον γιατρό σου (αλλης ειδικοτητας, αυτός και χρόνια "δικος μου" γιατρός) και σου δίνει πληροφορείες που χρειάζεσαι για το βιβλίο σου (ωραιος άνθρωπος, αυτός ο γιατρός μου. Ξέρω τι λέω- και δεν έχει να κάνει με το βιβλίο, μα με τον τρόπο που με αντιμετωπίζει γενικότερα. Η επιμονη του να μην με χειρουργησει επεμβατικά κανα δυο φορες την τελευταια 5ετια, μαλλον έσωσε ζωτικης σημασίας όργανα που ακόμα, παρά τα κατα καιρους ρεταρισματα, λειτουργουν ικανοποιητικά).
     Ακομα και η  στιγμη που ένας συνάδελφος που δεν έχεις γνωρισει καν, αφιερώνει χρόνο για να σε βοηθησει να στήσεις μια ιστοσελίδα ή σου απαντάει σε όποιο ερώτημα έχεις, με ευγένεια ψυχης. Ο ιδιος που έχει στησει ένα σωρο ομαδες αλληλοβοηθειας (και ας εχουμε οι ανθρωποι, το χουι να σκοτωνομαστε ακόμα και σε τέτοιες ομάδες: ανθρώπινο ίδιον και αυτό).

Πολλές στιγμες. Απειρες. Αυτές είναι για μενα, αληθινη φιλία. Αυτες και άλλες σαν και αυτες. Οχι οι υπολοιπες, που επίσης αποτελουν κομμάτι αναποσπαστο των ανθρώπινων σχέσεων. Ουτε εγω ή οι άλλοι άνθρωποι.  Στον Μυθο της Αληθινης φιλίας, οφείλουν να ανηκουν μόνο ορισμένες στιγμες. Και η δυναμη τους, αυτων των ειδικων στιγμων, ξεπερνά τον όποιο Χρόνο και τις όποιες ανθρώπινες ατέλειες.

- Είναι Μύθος, λένε, ότι μπορεις να κατορθώσεις κάτι που μοιάζει αδύνατο. Ναι. Μυθος είναι. Τον βίωσα και αυτόν. Εγραψα ένα βιβλίο 400 σελίδων στα αγγλικά (που δεν είναι η μητρικη μου γλώσσα), δουλευοντας παράλληλα 10ωρα και 12ωρα- πως μου έβγαινε το 24ωρο, δεν έχω καταλαβει ακόμη. Και κοιτα που  μπορει τελικα, να αγγίξει τις ψυχες των ανθρώπων, όπως άγγιξε και την δικη μου, παρά τις ελλείψεις στην γλώσσα. Εκανα ένα ταξίδι που θεωρητικά, ήταν αδύνατο να κάνω ( απο οικονομικη, σωματικη και πολλές άλλες αποψεις). Και ένα ακόμα ταξίδι, σε ένα υπέροχο ερημικό νησί που ήταν όνειρο ζωής- απο εκείνα που ο μεγάλος Ερωτας, έκανε εφικτό με την επιμονή του  και την παρουσία του στη ζωή μου. Ο επόμενος Μυθος που θελω πολυ να ζησω, θα είναι η δημοσιευση του βιβλίου μου- όχι, δεν είναι έτοιμο ακόμα- μια άλλη φίλη στρώνει την γλώσσα του. Και ξέρω πόσο δύσκολο της είναι- αυτό και κάμποσα άλλα, μα έχει πείσμα στη ζωη της και έχει καταφέρει πολλά. Αυτό ειδικά, το πείσμα της, το θαυμάζω σε εκείνη πολυ (και ας είναι η μονιμη αιτία διενεξεων μεταξυ μας). 

Οι Μύθοι είναι στιγμές. Στίγματα. Και υπάρχουν. Φτάνει να μπορεις να τους δεις. Ισως είναι απλά, Αγγελοι που κατέβηκαν στην γη. Και όχι, οι Αγγελοι δεν είναι κάτι τυπάκια με λευκα φουστάνια, ξανθά μαλλιά και φτεράκια. Ειναι άνθρωποι, με σάρκα και οστά, με ανθρώπινες αδυναμίες και πάθη, με μετριότητες και ασχημιες, όσο και ομορφιες και μεγαλεία.

Βασίλη, Πένυ, Λουίτζι, Χρύσα, Clay, Αννα, δευτερη Αννα, Πέτρο, Γιώργο, Αντζελα, Θόδωρε, Παναγιώτη, Μπάμπη, σας ευχαριστώ για όσα μου δώσατε φέτος. Και ευχαριστω όλους όσους μου έδωσαν κατι φέτος- είτε αρνητικά, είτε θετικά. Τα "αρνητικα" εχουν επισης την τεράστια σημασία τους- απλά δεν θα μνημονευα ποτέ τα προσωπα που μου τα προσέφεραν. Όπως και δεν θα μνημονευα ποτέ σε ενα επετειακό, αρνητικα δώρα που μπορει να έχω λάβει απο τα ιδια ακριβως προσωπα που μου έδωσαν ωραίες, μυθικες στιγμες. Είπαμε: ο Μυθος της αληθινης φιλίας, θέλει ηρωικα κατορθωματα, για να συντηρηθεί. Και ας νιωθω εγω ευγνωμοσυνη για όλα.

Για όσα μοιραστήκαμε- και εξακολουθουμε να μοιραζόμαστε. Θελω να εξακολουθησουμε να μοιραζόμαστε κι άλλο.... Και ακόμη, σας ευχαριστώ για αυτό που βγάζουν τα μάτια σας όταν με κοιτάζετε (οσων απο εσας εχω συναντησει απο κοντά). Αγάπησα όλες τις στιγμές μας- εκείνες που πιθανα, κάποιος άλλος να προσπερνουσε αβασάνιστα. Εγω όμως είμαι βλαμμένη απο γεννησιμιου και βλέπω τα πάντα με άλλα μάτια, ακριβως λόγω του βλαψίματος μου (το επιβεβαιώνει και η μάνα μου άλλωστε- προς μεγάλη της απογοητευση μαλλον. Μανα? Ακόμα δεν έμαθες ότι οι άνθρωποι κουβαλουν Φως και Σκοτάδι μέσα τους σε ίσες ποσότητες και δεν πρέπει να φοβουνται και να πολεμουν κανενα τους κομμάτι. Χρειάζονται και τα δυο, για να είναι αυτό που πραγματικά είναι. Μα σε αγαπω όπως και να χει, ίσως περισσότερο για αυτη σου την διαρκη πάλη. Εγω, το έχω μάθει καλα, το έχω κάνει κτημα μου, αυτό που σου λεω. Και έχω βρει γαλήνη. Πόσο θα ήθελα να την βρεις και συ, ειδικα αυτη την γαληνη. Θα σου άλλαζε την ζωη.... )

Ετούτο το κείμενο θα ήταν λειψό αν δεν έκανα μια ιδιαίτερη μνεία στον Γερο μου: οταν όλοι υπηρξαν αρνητικοι ή επιφυλακτικοι ως προς το ταξιδι μου στην Αμερικη (τουλάχιστον ως πρώτη αντιδραση), εκείνος, ήταν ο μονος που, αυτομάτως με το που το άκουσε, μου είπε: "να πας. και μην ακους κανενα". Και ηταν αυτός που επέμενε να μείνω κι άλλο εκει. Αγαπω τον Γέρο μου, απιστευτα. Να, ειδικα για κάτι τέτοιες στιγμες του, μεσα σε όλες τις άλλες, τις ανθρώπινες. Το Γέρος δε, κατά το Γέρος του Μωριά, με σεβασμό και αγάπη.

Γρηγόρη. Εσένα, θα σε ευχαριστησω προσωπικά, απο κοντά, μολις διαβάσεις το παρόν κατεβατό. Ειδικά αυτό το "απο κοντά", είναι για μένα, το ωραιότερο και πολυτιμότερο δώρο των φετεινων μου γενεθλίων.

Υ.Γ. Για όσους φίλους και γνωστους, στενοχωριουνται ή παρεξηγουνται επειδη ξεχνάω να απαντησω σε τηλέφωνα/μηνυματα κλπ, μην το παίρνετε προσωπικα (χαχα... ναι- αμαν, αυτη η ατάκα πια): το πιο πιθανό είναι να με έχει πάρει αμπάριζα η δουλεια ή τα γραπτά μου και να βρίσκομαι σε άλλον κόσμο για πολλες, πάρα πολλές ώρες. Μου συμβαίνει όλο και πιο συχνα τελευταία- και ας προσπαθω να είμαι τυπική στις υποχρεώσεις μου (τόσο τις επαγγελματικές, όσο και τις άλλες, της καρδιάς και της Ψυχης).  Το άλλο πιο πιθανό (που τρέχει παράλληλα με το πρώτο) είναι, με το που θα το θυμηθώ ότι κάποιον ξέχασα, να φρικάρω και να επικοινωνησω στο καπάκι- ακόμα και αν αυτό το "στο καπακι" είναι μερες μετά (γελοίο κατασκεύασμα ο Χρόνος, ρε φιλε....) . Να είστε σίγουροι ότι εκτιμώ τον καθε έναν σας, μα, στο μυαλό μου γίνεται μονίμως της πόπης. Και αν φαίνομαι σκληρη και αδιάφορη πολλές φορές, ρε σεις, στην τελικη και γω Ανθρωπος είμαι: φως και σκοτάδι σε διαρκη αποπειρα ισορροπίας δηλαδη. Ακόμη, δεν έχω γίνει Μυθος!

Υ.Γ.1. Παραδοξως, αυτό είναι το μοναδικό κείμενο, ώς τώρα, που γράφτηκε πριν την ώρα του. Και επειδη με προβλημάτισε αυτό, το ανεβάζω επι τόπου. Καποιος Λόγος θα υπάρχει και γι αυτό.....

Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2016

Το στηθοσκόπιο





Ξύπνησε κλαίγοντας με λυγμούς, παλεύοντας ταυτόχρονα, να πάρει ανάσα. Ο λαιμός του σφιγμένος λες και μια μέγκενη συνέθλιβε τα μέσα του- και η καρδιά του χτυπούσε δυνατά και άγρια, σχεδόν λες και ήθελε να βγει απο το κορμί του και να πετάξει για αλλού. Φόβος, μεγάλος φόβος και μια αίσθηση επερχόμενης συμφοράς τον έπνιγαν και έμεινε για λίγα δευτερόλεπτα καθιστός στο κρεβάτι, προσπαθώντας να συνέλθει και να αποτινάξει απο πάνω του τα τελευταία ξέφτια του ονείρου, που τον είχε ξυπνήσει τόσο οδυνηρά. Η αλήθεια είναι ότι, δεν ένιωθαν καθόλου σαν ξέφτια: σαν δηλητήριο ένιωθαν, που κυκλοφορούσε στο αίμα του και κατέστρεφε τους ιστούς της Ψυχής του σιγά σιγά.

Ο παπάς πέθαινε στα χέρια του και δεν μπορούσε να κάνει τίποτα γι αυτό. Πάλευε να τον βοηθήσει, μα, όπως συμβαίνει συνήθως στα όνειρα (αλλά δυστυχώς και στην πραγματικότητα πολλές φορές), δεν κατάφερνε να το κάνει, παρ' ότι γιατρός ο ίδιος. Τελικά, ο ηλικιωμένος ανθρωπάκος του Θεού,  πέθανε με το στόμα ανοιχτό να βγάζει αφρούς, κοιτώντας τον παρακλητικά στα μάτια. "Σωσε με! Κάνε κάτι!" του φώναζε το βλέμμα του. Δεν έκανε τίποτα για να τον σώσει- αντίθετα, τον έθαψε κιόλας. Μόνος του. Στην ερημιά. Άνοιξε ένα λάκκο στο χώμα με τα νύχια του και έχωσε τον γερο κληρικό μέσα, πιέζοντας το σώμα του προς τα κάτω, μέχρι που το χώμα άρχισε να τον σκεπάζει απο μόνο του και να τον εξαφανίζει, μπροστά στα μάτια του. Τον τρέλαινε αυτό που έκανε- το μισούσε και το αντιμαχόταν με όλο του το είναι, αλλά συνέχισε να το κάνει. Τελευταία εικόνα, το ίδιο του το χέρι  να σπρώχνει το ράσο που κάλυπτε το άψυχο κορμί του γερο-παπά προς τα μέσα στη γη, πιεζοντας το στο ύψος του αριστερού ώμου.

Ήταν γιατρός- ταγμένος να σώζει ζωές και όχι να τις παίρνει ή να τις αφήνει να χάνονται- και αυτό το όνειρο τον τάραξε τόσο, που πετάχτηκε φωνάζοντας τους λυγμούς του. Η γυναίκα του ξύπνησε απο τις φωνές του και τον κοιτούσε τώρα ταραγμένη, καθισμένη δίπλα του στο κρεβάτι μέσα στο σκοτάδι, τα μάτια της όλο κατανόηση. Ήξερε, βλέπεις. Εκείνος, της χάιδεψε καθησυχαστικά το χέρι, το μυαλό του ακόμη στο όνειρο...Αυτό το χέρι στον ώμο του νεκρού... στο ύψος της κλείδας- πράγμα που του έφερε στο μυαλό αμέσως Εκείνη. Νωρίτερα, σε μια ακτινογραφία, είχε δει ένα μικρό ανεπαίσθητο κάταγμα στο ίδιο ακριβώς σημείο του κορμιού της: κάτω απο τον ώμο, στην αριστερή κλείδα. Δεν ήταν καινούριο- οι μεγάλοι άνθρωποι που πάσχουν απο ακαμψία, παθαίνουν πολύ συχνά, τέτοια κατάγματα: η παραμικρή κίνηση, το παραμικρό άγγιγμα κάποιου (όσο προσεκτικό και αν είναι), τα προκαλεί εύκολα- σαν να τσαλακώνεις ένα πολύ λεπτό χαρτί, άθελα σου. Περίεργο κάταγμα- δεν το είχε δει σε καμία απο τις προηγούμενες ακτινογραφίες της, τόσα χρόνια που την φρόντιζε- λες και δεν ήθελε να φανεί- λες και περίμενε το όνειρο του με τον παπά να γεννηθεί μέσα του.

Και ξαφνικά, κατάλαβε. Πετάχτηκε όρθιας και άρπαξε το τηλέφωνο με χέρια που έτρεμαν. Ετρεμαν περίεργα πολύ και όλο έχανε τα πλήκτρα μέσα στον πανικό του. Με το που νόμισε πως τα κατάφερε και πάτησε το πλήκτρο κλήσης, άκουσε την γνωστή φωνή απο την άλλη μεριά της γραμμής: "Γιατρέ! Τρέξτε! Πεθαίνει!". Τον καλούσανε απο το σπίτι της, την ίδια στιγμή που καλούσε και εκείνος.  Έμεινε για ελάχιστα δευτερόλεπτα ακίνητος, νιώθοντας το γνώριμο βάρος να τον συνθλίβει και έπειτα, έτρεξε να φορέσει ρούχα και να βγει απο το σπίτι σαν να τον κυνηγούσαν. Η διαδρομή με το αυτοκίνητο δεν πρέπει να κράτησε πάνω απο είκοσι λεπτά- ήταν άλλωστε, πολύ νωρίς ακόμη για να έχει κίνηση και έτρεχε και σαν δαιμονισμένος. Έφτασε στο σπίτι της τελικά, αφού την είχε πάρει το ασθενοφόρο- και βλέποντας το άδειο της κρεβάτι, του ήρθε να ουρλιάξει. Αλλά δεν το έκανε. Ξαναμπήκε τρέχοντας στο ασανσέρ και όρμησε για το νοσοκομείο, νιώθοντας όλα τα γνώριμα συναισθήματα, για άλλη μια φορά. Την πρόλαβε ζωντανή, τουλάχιστον. Για να της κλείσει τα μάτια οριστικά, ο ίδιος, κάνα δεκάλεπτο πιο μετά. Η μορφή της επάνω στο χειρουργικό τραπέζι, έμοιαζε ακόμη πιο αξιολύπητη απο πριν- σαν ένα πεθαμένο πουλάκι.

Αργότερα, πολύ αργότερα, βγήκε έξω και περπάτησε μόνος του, μακρυά απο όλους. Για άλλη μια φορά, του είχε προαναγγελθεί ένας θάνατος προσφιλούς του προσώπου, μέσα απο ένα όνειρο. Έτσι είχε μάθει για το θάνατο του πατέρα του. Της αδερφής του. Του Μάριου, του ανθρώπου που τον είχε βοηθήσει πολύ, όταν πρωτοήρθε εδω. Και κάποιων άλλων, πολύ ξεχωριστών γι αυτόν, ανθρώπων. Μέσα απο ενα όνειρο, που ερχόταν πάντα την στιγμή του θανάτου τους- σαν προάγγελος αυτού. Σε αυτόν. Τον γιατρό. Που ζούσε για να σώζει ζωές. Περίεργο χάρισμα και αυτό έ? Απέφευγε να το συζητάει ή να το περιγράφει σε άλλους, γιατί πίστευε ότι θα ακουγότανε τρελό. Και γενικά, ο Λεονάρντο, ήταν πολύ κλειστός άνθρωπος- όπως είναι όλοι οι άνθρωποι που κουβαλάνε μέσα τους, άθελα τους, τα σκοτάδια, τον πόνο και τις πληγές του κόσμου όλου. Μεγάλο βάρος, κάτι τέτοιο. Και μεγάλη ευαισθησία επίσης, σε ένα κόσμο που ευνοούσε τους αναίσθητους και τους σκληρούς.

Όλες εκείνες τις φορές (και κάποιες άλλες ακόμα) είχε κλάψει μόνος του. Δεν του άρεσε να τον βλέπουν οι άλλοι να γίνεται συναισθηματικός. Η αλήθεια είναι ότι τον φόβιζε η ίδια η ευαισθησία του, κάποιες φορές. Έτσι και εκείνο το ξημέρωμα, μετά το θάνατο Εκείνης: μόλις ένιωσε να σπάει, απομακρύνθηκε απο τους υπόλοιπους, λέγοντας βεβιασμένα "δεν μπορώ, δεν..." και χώθηκε σε ένα ασανσέρ που βρήκε μπροστά του. Οι υπόλοιποι.... Να, πονούσε και αυτό, πολύ. Τέσσερα χρόνια τώρα, είχαν γίνει σαν μια οικογένεια και τώρα, πονούσε αδιόρθωτα, ο συγκεκριμένος θάνατος. Και ο ίδιος ήξερε καλα ότι, όσο περνούσαν οι μέρες, θα πονούσε όλο και περισσότερο. Έτσι είναι οι θάνατοι- και οι γέννες. Πόνος, που όλο αυξάνεται. Και σκάει και ξανασκάει κάθε φορά που ξεχνιέσαι.  Όπως κάθε φορά που, απο συνήθεια, έστριβε το αυτοκίνητο του προς το σπίτι Εκείνης, για να συνειδητοποιήσει λίγα μέτρα πιο κάτω, ότι Εκείνη δεν έμενε πια, εκεί. Ή όπως κάθε φορά που ασυναίσθητα, έπιανε το κινητό του για να τηλεφωνήσει σπίτι της, όπως έκανε τόσα χρόνια τώρα, τουλάχιστον είκοσι φορές την ημέρα. Μια απο αυτές τις φορές μάλιστα, κάλεσε στ αλήθεια τον αριθμό- και έμεινε για λίγο, να ακούει τον ήχο κλήσης, παρακαλώντας μέσα του, να το σηκώσει η Αγγελική. Και μετά, το έκλεισε αργά, μαλώνοντας τον εαυτό του για αυτή του την χαζομάρα, αφού ήξερε καλά ότι το συγκεκριμένο τηλέφωνο, χτυπούσε πια, σε ένα άδειο σπίτι.

Καμιά δεκαριά μέρες αργότερα, η Δώρα, του έφερε το στηθοσκόπιο του, μέσα στο μικρό πάνινο σακουλάκι που το φύλαγε πάντα. Αυτό, ήτανε το στηθοσκόπιο που είχε πάντα στο σπίτι Εκείνης, το "δικό της". Η Δώρα, το έβγαλε απο την τσάντα της με ένα χαμόγελο και του είπε: "Μου είπε η Αγγελική να σας το φέρω: είναι δικό σας, λέει". Στην θέα του, εκείνος πάγωσε- του βγήκε μια τρελή επιθυμία να σηκωθεί και να το βάλει στα πόδια. Δεν ήθελε να το πάρει: του θύμιζε όλα όσα είχανε χάσει και μαζί, Εκείνη που έφυγε. Την αδυναμία του να την κρατήσει στη ζωή, αυτός, ο γιατρός της. Υπήρξε μεγάλο στοίχημα Εκείνη, για τον Λεονάρντο. Οι ειδικές συνθήκες, βλέπεις.....

"Δεν το θέλω" της είπε, λίγο πιο απότομα απο ότι θα ήθελε- αλλά δεν μπορούσε να συγκρατήσει τον εαυτό του.

"Μα γιατί! Είναι δικό σας!" - η γυναίκα τον κοίταξε τώρα μπερδεμένη. Τι να της πει? Επέμεινε στην άρνηση του και η Δώρα το ξαναέβαλε στην τσάντα της, οπότε, έπιασε τον εαυτό του να της διηγείται ιστορίες διάφορες για λίγο, εκεί στο διάδρομο του νοσοκομείου, καθισμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο σε δύο καρέκλες. Της είπε και για τα όνειρα, για κάποιο μυστήριο Λόγο. Πραγματικά της είπε γι αυτά- όχι πολλά λόγια ίσως, αλλά, αν υπήρχε κάποιος που θα μπορούσε να καταλάβει, ήτανε σίγουρος πως θα ήτανε αυτή. Και για λίγη ώρα, ένιωσε όμορφα, επειδή θυμήθηκε Ιστορίες διάφορες απο τη ζωή Εκείνης, που υπήρξε όντως, ένας γρίφος. Κάποια στιγμή, η Δώρα ξαναβγαλε το στηθοσκόπιο απο την τσάντα της: "Σας παρακαλώ, θέλω να το πάρετε!".

Τελικά, το πήρε αυτη τη φορά, ίσως και με λαχτάρα. Το κράτησε στα χέρια του νιώθοντας περίεργα και λίγο συγκινημένος ξαφνικά. Μετά, πετάχτηκε πάνω και την αποχαιρέτησε βιαστικός. Περπάτησε γοργά στο διάδρομο, χώνοντας το στηθοσκόπιο με το πάνινο λευκό σακουλάκι του, στην τσέπη της ποδιάς του. Είχε ήδη αργήσει για κάμποσα ραντεβού με ασθενείς- και παρ' ότι, στα πρώτα δυο τρία τηλέφωνα που του έγιναν όσο μιλούσε με τη Δώρα, απάντησε κοφτά και λίγο εκνευρισμένα "θα έρθω σε λίγο- είμαι με ασθενή τώρα", ήξερε ότι ήδη την είχε παρατραβήξει, αυτή την ξαφνική συνάντηση στο διάδρομο, με την Δώρα και το στηθοσκόπιο Εκείνης.

Για λίγο, για όσο, η ζωή θα συνεχιζόταν όπως πάντα.

Μέχρι το επόμενο όνειρο- και έτρεμε απο τώρα, στην σκέψη του: δεν ηθελε να ξέρει.



(Για τον Λ.. Τον ευχαριστώ απο καρδιάς, για τα όσα μοιράστηκε μαζί μου σήμερα. )

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

Γράμμα απο τη Μάνα.






Δεν κατόρθωσα ποτέ να σε γεννήσω, παιδί μου.

Να σε φέρω στα σπλάχνα μου εννιά μήνες, να νιώθω την ύπαρξη σου να δημιουργείται απο το αίμα μου, την καρδιά σου να χτυπάει μέσα μου.

Δεν κατόρθωσα ποτέ να σε πάρω αγκαλιά, να δω το προσωπο σου, να ακούσω τη φωνή σου. Δεν έζησα ποτέ μου τον φόβο, αν είσαι καλά, το ξενύχτι όταν αργούσες να γυρίσεις σπίτι, την περηφάνια για τα κατορθώματα σου, την ανησυχία όταν αρρώσταινες.

Μα ξέρω καλά, την αγάπη που έχω μέσα μου για σένα.

Αν ήσουν εδώ, θα ήθελα να σου μάθω τόσα πράγματα!

Να αγαπάς με όλη σου την καρδιά, αλλά να κρατάς και κάτι για σένα.
Να είσαι ειλικρινής και έντιμος( απέναντι στον εαυτό σου πρωτίστως)- αλλά όχι βλάκας.
Να περιμένεις να δείξουν οι άνθρωποι τον πραγματικό τους Εαυτο, πριν ενθουσιαστείς ή απογοητευτείς μαζί τους και ακόμα και αν βιαστείς, να ξέρεις ότι όλα, και οι προσδοκίες και η απογοήτευση, είναι στο μυαλό και την καρδιά σου και πουθενά αλλού.
Να μην φοβηθείς ποτέ να διαφέρεις απο "τους άλλους", όσο και αν, ειδικά τα πρώτα σου χρόνια, αυτό θα σε κάνει να νιώθεις στενοχώρια και μοναξιά.
Να μην προσπαθήσεις ποτέ, να μοιάσεις με κανέναν- είσαι μοναδικός και αυτό, θέλω να το θυμάσαι.
Να μην σκύψεις ποτέ το κεφάλι, αλλά να μην βαράς και τη γροθιά στο μαχαίρι: να θυμάσαι: για όλα υπάρχει τρόπος (και όχι απαραίτητα κόπος) και ο κόπος σου έγκειται στο να μπορέσεις να βρεις τον τρόπο.

Το μεγαλύτερο σου εργαλείο, είναι το μυαλό σου. Δούλεψε το στο μέγιστο και μην αφήσεις ποτέ, κανένα σχολείο, δάσκαλο, καθηγητή ή προϊστάμενο, συγγενή, φίλο ή σύζυγο, εραστή και ερωμένη, να σε πείσει ότι υστερείς σε κάτι.

Ως άντρας, ποτέ να μην εκμεταλλευτείς γυναίκα και ποτέ μην ρίξεις τον Εαυτό σου χαμηλά (κοστίζει αυτό, πολύ).
Ως γυναίκα, ποτέ μην πουλήσεις τον Εαυτό σου σαν να είναι εμπορευμα- και ποτέ μην δόσεις το κορμί σου σε κάποιον αν δεν ξέρεις γιατί ακριβώς το κάνεις.
Όπως και να'χει, να διαχωρίσεις μέσα σου το σεξ απο τον Ερωτα, τη φιλία απο την ερωτική επιθυμία, την ανάγκη για συντροφιά, απο την ανάγκη για έναν συγκεκριμένο άνθρωπο. Να τα γευτείς όλα τα ανωτέρω- μα, χωρίς εμμονές και χωρίς παρωπίδες. Και να μην επιτρέψεις ποτέ σε κανέναν να σε κάνει να νιώσεις σκουπίδι. 

Και αν στη ζωή αυτή, βρεθείς πολλές φορές μόνος σου, αυτό, να το θεωρείς τιμή σου. Γιατί θα σημαίνει ότι δεν ανήκεις σε κανένα κοπάδι, εσύ.

Να θυμάσαι ότι άλλο πράγμα είναι η μοναξιά και άλλο η μοναχικότητα.
Να μάθεις να αναγνωρίζεις τα πλάσματα εκείνα που έλκονται απο το Φως σου, μόνο και μόνο για να το απομυζήσουνε ή να πάρουνε λίγη απο την λάμψη του.
Να μην απαρνηθείς ποτέ το Σκοτάδι σου (γιατί χωρίς αυτό, δεν υπάρχει Φως)- αλλά να θυμάσαι: το Σκοτάδι, όπως και το Φως, έχουν καλά και μη καλά στοιχεία. 
Όσες φορές και να πέσεις, να ξανασηκώνεσαι πάντα: ό,τι και να μας συμβεί στη ζωή, η ζωή συνεχίζεται. Με εμάς ή χωρίς εμάς- και αυτό, θέλω να το θυμάσαι πάντα.

Να είσαι Άξιος Άνθρωπος και Ηθικός (η ηθική δεν είναι ποτέ αυτό που πρεσβεύουν οι πολλοί- αλλά αυτό που σε κάνει να κοιμάσαι ήρεμος τα βράδια και αυτό που σε κάνει να ματώνεις μέσα σου)

Να ρισκάρεις, να τολμάς και να ακούς την διαίσθηση σου: αυτή ξέρει αν αυτό που επιθυμείς, αξίζει ή όχι.

Να μην φοβάσαι να αντιμετωπίσεις τους Φόβους σου. Οι Φοβήτωρες υπάρχουν για να σε βοηθάνε να καταλάβεις τον Εαυτό σου πιο βαθιά. Γι αυτό, να τους δαμάζεις και να τους κάνεις όχημα και να μην τους επιτρέψεις ποτέ να σε οδηγήσουν αυτοί.

Παιδι μου,
να θυμάσαι ότι η μάνα σου και ο πατέρας σου, σε αγαπάνε πολύ. Είσαι αίμα απο το αίμα τους και ζωή απο τη ζωή τους. Και αν έκαναν λάθη μεγαλώνοντας σε, αυτό συνέβη μόνο και μόνο επειδή έπεσαν: η συν-πτωση τους, υπήρξε η αιτία της ύπαρξης σου.

Η μάνα σου.



Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2014

Ερωτος Ερωτήσεις.






Ο Έρωτας είναι ιδιαίτερος Θεός.

Δεν τίκτεται και δεν τίκτει.

Αυτόνομος, θα μπορούσε να ονομαστεί. Μιας και είναι η κόλλα ανάμεσα σε όλα τα άλλα πλάσματα, θεϊκά, ημι-θεϊκά και μή θεϊκά (άθνητα και θνητά).

Αυτόνομο, δεν τον βάφτισα τυχαία: έχει τον δικό του Νόμο και τον δικό του Λόγο. Την δική του δυναμική και τους δικούς του Κανόνες. Και όσο και να προσπαθήσεις να τον φέρεις στα μέτρα σου, αυτό δεν είναι δυνατό. Επειδή Εκείνος έχει τα δικά του μέτρα. Είναι, τρόπον τινά, Αυτόφωτος.

Ο Έρωτας είναι περιέργεια και πείνα του Εαυτού (γνωστά αυτά, φαντάζομαι). Μια πείνα λυσσαλέα και ανυπόφορη, που σκίζει τις σάρκες της Ψυχής, μέχρι να ικανοποιηθεί. Και όταν χορτάσει, μετασχηματίζεται.

Γίνεται Αγάπη, συντροφικότητα, αδιαφορία ή ενόχληση. Έρωτας πάντως, δεν μπορεί να παραμείνει εσαεί. Επειδή είναι πείνα και δίψα και όταν τις χορτάσεις, παύουν να είναι πείνα και δίψα. Απλά πράγματα, δηλαδή. Που είναι και αυτό που συμβαίνει όταν φας το γλυκό που επιθυμείς. Είτε σου άρεσε πολύ (γιατί ήταν αυτό που επιθυμούσες τελικά), είτε δεν το βρήκες του γούστου σου, οπότε κάποια στιγμή, παύεις να το επιθυμείς.

Το ίδιο περίπου, συμβαίνει και όταν το επιθυμείς εσύ, αλλά δεν σε επιθυμεί αυτό. Μια, δυο, πέντε, δέκα εκατό, κάποια στιγμή, αποχωρίζεσαι συνειδητά την επιθυμία αυτή, γιατί δεν έχει νόημα κανένα. Ο Έρωτας είπαμε, απαιτεί να γευτεί, να ζήσει και να χορτάσει. Δεν μπορεί να ζήσει στη φαντασία μόνο- εκτός και αν είσαι δεκαπεντάχρονο. Που δεν είσαι., οπότε, τον αποχαιρετάς και πας γι άλλα.

Και στις δύο αυτές περιπτώσεις (που τον έζησες και α) σου βγήκε ή β) δεν σου βγήκε τελικά - ή που δεν τον έζησες γιατί ήτανε μονόπλευρη η πείνα) , φθίνει ο Έρωτας, σβήνει και μετασχηματίζεται σε κάτι άλλο, είτε αυτό λέγεται φιλία, είτε συντροφικότητα, αγαπη, αδιαφορία, ενόχληση, απέχθεια, αναμνηση- ανάλογα με τον άνθρωπο που το βιώνει. 

Το θέμα μου είναι, τι γίνεται όταν υπάρχει αυτή η πείνα και η δίψα εκατέρωθεν και για όποιο λόγο, δεν γίνεται να χορτάσουνε. Όταν υπάρχει ο Ερωτας εκατέρωθεν, αλλά δεν γίνεται να ικανοποιηθεί η πείνα του. Αυξάνει και γιγαντώνεται σταδιακά (γιατί η έλλειψη αυτό προκαλεί στην επιθυμία) και κάποια στιγμή δοκιμάζεις και λίγο απο το γλυκό και σου κάνει. Οπότε, η πείνα και η δίψα γίνονται χειρότερες ακόμα. Τώρα όμως, εχουν και γεύση (και όχι πια, μόνο ιδέα του πως θα μπορούσε να είναι αυτή  η γεύση). Και δεν ικανοποιούνται απο τα ημίμετρα: θέλουν να καταβροχθίσουν αυτό που δοκίμασαν- και επειδή είναι εντελώς single minded θηρία, δεν μπορούν να υπακούσουν στην όποια λογική του "περίμενε", του "δεν γίνεται τώρα" κλπ. Και τα ημίμετρα που τους πετάς, το μόνο που καταφέρνουν είναι να εξοργίζουν τα θηρία περισσότερο.

Τι μπορεί να συμβεί σε ένα αλυσοδεμένο θηρίο που, φυλακισμένο όπως είναι, ουρλιάζει διαρκώς?

Υποθέτω, δύο τινά:

α) Ή σπάει τα δεσμά του και εξαφανίζεται ή
β) κουράζεται και εξαντλείται και παύει να ουρλιάζει.

Δεν ξέρω να υπάρχει τρίτη εκδοχή, όταν μιλάμε για ένα Θηρίο.

Η πείνα και η δίψα σκοτώνουν τον άνθρωπο μέσα σε ενα μήνα η πρώτη, μέσα σε εφτά ημέρες η δεύτερη. Πάνω κάτω δηλαδή, αναλογα με τον άνθρωπο. Επειδή αρχίζουν να τρώνε τις σάρκες του για να τον συντηρήσουν και κάποια στιγμή, δεν  μένει τίποτα ζωντανό.

 Μπορείς να τον θρέψεις με ορό βέβαια, αλλά δεν είναι το ίδιο: άλλο ο ενδοφλέβιος ορός σε ένα κελί και άλλο το φαγητό και το ποτό που γουστάρεις, όταν το γουστάρεις, επειδή το γουστάρεις και επειδή είσαι ελεύθερος να το απολαύσεις.

Μπορείς να τον παραμυθιάσεις για λίγο τον Έρωτα, στην περίπτωση αυτή- και το καταφέρνεις πιθανόν, επειδή το μυαλό που έχεις λειτουργεί και βάζεις μπροστά τη λογική σου, τις αντοχές σου, την αγαπη που νιώθεις, οπότε του χώνεις ενδοφλέβιο ορό, εκεί που δεν το παίρνει χαμπάρι. .

Μα, ο Έρωτας είναι Έρωτας. Πείνα και Δίψα του Εαυτού. Και πιθανά,εκεί που τον ταΐζεις ψίχουλα με την ελπίδα να έρθει και το κυρίως πιάτο μια μέρα,  μια ωραία νύχτα Εκείνος να αναχωρεί για άλλους τόπους και άλλα πλάσματα που να μπορούν να του ταΐσουν αυτό που απαιτεί. Και να μενεις εσύ πίσω, να προσπαθείς να διαχειριστείς την αναχώρηση του, με τον απόηχο της πείνας και της δίψας ακόμα εκκωφαντικούς μέσα σου.


Δεν ξέρω ακόμα μετά βεβαιότητας. Τις δύο άλλες εκδοχές τις έχω ζήσει και ξέρω πως πάει η Ιστορία, τουλάχιστον όσο με αφορά.

Ετούτη εδώ, δεν μπορώ ακόμη να πω. 




Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ (η μεγάλη παγίδα της "Demo-crash-y")







Είσαι η κεφαλή και θες να ξεμπουκώσουν οι απο κάτω, που ήδη έχουν αρχίσει να στα πρίζουν επειδή δεν πράττεις αυτά που θα ήθελαν να πράττεις αντ αυτών ( παρ' όλο που εσύ ξέρεις πολύ καλά ότι αυτό δεν παίζει: άμα έκανες αυτά που ονειρεύονται αυτοί, δεν θα ήσουνα κεφαλή, πάει και τέλειωσε.).

Τι κάνεις?
Τα ακόλουθα, με την εξής σειρά:

1. Προκηρύσσεις δημοψήφισμα στα ξαφνικά, για ένα "μείζον" θέμα (όχι όμως το πιο μείζον, απλά, πιασάρικο να είναι και κάνει για αποπροσανατολισμό απο τα αλήθινά μείζονα θέματα- μείζονα για το Δήμο, όχι για σένα φυσικά, αλλά η κάθε δουλειά έχει και τα ζόρια της), φροντίζοντας ταυτόχρονα να εμφυσήσεις στον "δήμο" αγωνιστικό φρόνημα περί ΄ανένδοτου αγώνα".

2. Αφού αρχίσουν οι γκρίνιες μεταξύ των μελών του "δημου" (αφού το θέμα δεν είναι το πιο μείζον και το ερώτημα δεν έχει λόγο ύπαρξης απο μόνο του, πράγμα που, ακόμη και κάμποσα απο τα ζουλάπια αρχίζουν να βλέπουν), άσε που, δεν απαντιέται με ΝΑΙ ή ΟΧΙ υπο φυσιολογικές συνθήκες, κοτσάρεις στην επικίνδυνη απάντηση και δύο υπο-απαντήσεις, δικής σου επιλογής (για να αρχίσει η περαιτέρω διάσπαση και ανακατωσούρα).

3. Επειδή δεν θέλεις να ψηφίσουν την μια απο αυτές τις υποαπαντήσεις (δεν βολεύει εσένα και τα παρεάκια που είναι Κράτος εν Κράτει στον Δήμο, αλλά τα μέλη έχουν αρχίσει να ξυπνάνε και να γκρινιάζουνε ήδη), σε αυτήν, κοτσάρεις ΜΑΖΙ και μια άλλη υπο-απαντηση, που ξέρεις ότι η πλειοψηφία δεν επιθυμεί, οπότε, υπολογίζεις ότι θα αποφύγει αυτή την επιλογή (του πάμε πακέτο), απο φόβο μην εφαρμόσεις τελικά, αυτό που δεν γουστάρουνε και τόσο.

4. Ξέρεις βέβαια, εκ των προτέρων ότι τα μέλη του Δήμου, δεν μπορούν καν να διανοηθούν ότι θα μπορούσανε να μην έχουνε νταβατζή πάνω απο το κεφάλι τους, οπότε, χαλαρώνεις και τους αφήνεις να φαγωθούνε με την ησυχία τους μεταξύ τους μέχρι να γίνει το δημοψήφισμα (αφού Ιστορικά και διαχρονικά, τα δημοψηφίσματα, μόνο διχόνοια φέρνουνε και επιπλέον, παίρνουνε και την ευθύνη απο το δικό σου κεφάλι, οπότε, όλα βαίνουν μέλι γάλα). Άλλωστε, έχουνε ζοριστεί τόσο με τη μιζέρια που ζούνε οι απο κάτω που "ακόμα και οι βάρβαροι ήτο μια κάποια λύσις", οπότε, εξ αυτού και μόνο του λόγου, έχεις διασφαλίσει μια ικανή συμμετοχή.

5. Το δημοψήφισμα γίνεται και συ, τρίβεις τα χέρια σου με το αποτέλεσμα, μιας και:
α) για άλλη μια φορά, έβαλες τα ζουλάπια να πάρουν την ευθύνη που όφειλες να αναλάβεις εσύ ως κεφαλή (αλλιώς, αμα ήτανε να την πάρουν μόνοι τους, τι να σε θέλανε εσένα?)
β) με το σιγουράκι αποτέλεσμα που έχεις, τους έχεις ξαναφέρει στο σημείο να κάνουν κάτι που, υπο άλλες συνθήκες, δεν θα επέλεγαν (αλλά φίλε μου, τα διλλήματα, απαξ και μπεις στη λογική τους, σε γαμάνε κανονικά- λες και δεν υπάρχουν άλλοι δρόμοι...)
γ) παράλληλα, τους πετάς και πέντε έξι κορώνες περί "νίκης της Δημοκρατίας" και αυτοί, ανιστόρητοι και μπουκωμένοι όπως είναι, αλαλάζουν ευτυχείς (επικίνδυνο πράγμα το Κράτος του Δήμου, έτσι και πέσει σε λάθος χέρια, αλλά που να το θυμάσαι αυτό, λωτοφάγε ψηφοφόρε- ή ίσως και χρυσόψαρο, δεν μπορώ να είμαι σίγουρη)
δ) στο τέλος, κάνεις μια απο τα ίδια (αφού φυσικά, εχεις διατηρήσει το δικαίωμα σου να συγκεκριμενοποιήσεις εσύ την "λαϊκή εντολή") και οι παπάρες νομίζουν ότι, επειδή συμμετείχαν στο πανηγυράκι αυτό, κάτι κατάφεραν (ξεχνάνε ότι, αν η ψήφος είχε νόημα, θα ήτανε παράνομη προ πολλού, βλέπεις, όπως ξεχνάνε ότι ψηφίζουν δεδομένα που έχουν τεθεί απο άλλους και όχι απο τους ίδιους). Τελικά, επειδή ο διάολος έχει πολλά ποδάρια- τόσα που, όσο και να πας να του τη βγεις, αυτός θα κάνει αυτό που θέλει, κυρίως επειδή η "πλειοψηφία" είναι μάζα που επιζητά απεγνωσμένα την απατηλή δύναμη των μεγάλων νούμερων - και οι μάζες είναι πολύ επικίνδυνο πράγμα για την δημόσια υγεία μεν, αλλά εξαιρετικά ακίνδυνες για τη δικιά σου.

Αυτά.

(οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι προϊόν φαντασίας και η γράφουσα δεν φέρει καμία ευθύνη για τυχόν συνειρμούς του καθενός, αφού μόλις έγραψε ακόμα μια φανταστική ιστορία επιστημονικής κιόλας - το τονίζω το "επιστημονικής", φαντασίας.....).

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2014

ΖΟΥΜΕ ΑΝΑΜΕΣΑ ΤΟΥΣ







Μέσα μου κρύβω ένα θηρίο...... Ένα πλάσμα με κοφτερά δόντια και νύχια, που δεν έχει τίποτα ανθρώπινο . Δεν έχει Σκέψη ή λογικές διεργασίες. Δεν υπακούει σε κανόνες και όρια. Είναι σκέτη ψυχρή φωτιά- και πιο πολύ θα μπορούσα να το παρομοιάσω με απίστευτη οργή- τόση που να ξεπερνά την όποια ανθρώπινη δυναμική και δυνατότητα.

Και λέω θηρίο -και όχι ζώο- γιατί αυτό που βγαίνει ορισμένες στγμές και απειλεί να τα πάρει όλα παραμάζωμα στο διάβα του, δεν έχει τίποτα ανθρώπινο, αλλά και τίποτα ζωώδες. Τα ζώα σκοτώνουν μόνο όταν απειλούνται αυτά ή τα μικρά τους ή όταν πεινάνε. Ετούτο εδώ, έχει άλλους κώδικες που και να ήθελα, θα ήταν αδύνατο να τους περιγράψω με ανθρώπινες λέξεις.

Αυτό το πλάσμα που ζει μέσα μου, δεν έχει τίποτα απο ζώο και τίποτα απο άνθρωπο.... Δεν εξημερώνεται, δεν φυλακίζεται και δεν υπακούει σε καμία λογική. Τις στιγμές που παίρνει κεφάλι και είναι έτοιμο να καταπιεί την ανθρώπινη πλευρά μου, αισθάνομαι μέσα μου μια δύναμη ανεξέλεγκτη, που απειλεί να σκίσει τις ραφές του ανθρώπινου "πολιτισμού" και να τα κάψει όλα.... Εκείνες τις στιγμές, μετα βίας καταφέρνω να το συγκρατήσω και δν έχω ιδέα πως το κάνω- εκτός αν απο μόνο του κρίνει ότι δεν ήρθε η ωρα ακόμα.

Αν καποια στιγμή, αυτό το πλάσμα δεν μπορέσω να το ελέγξω και με καταλάβει, δεν ξέρω τι θα συμβεί......
Όλο και πιο συχνά τελευταία, κάνει έντονα αισθητή την παρουσία του - και όταν συμβαίνει αυτό, δυσκολεύομαι ακόμη και να θυμηθώ ποιά υποτίθεται ότι είμαι.

Όταν λέω ότι ζούμε αναμεσα τους, δεν μιλάω για ανθρώπινες καταστάσεις, για βλακώδη κατασκευάσματα τύπου "νεα τάξη πραγμάτων, οι κακοί, οι καλοί, οι κυβερνώντες, οι μη κυβερνώντες" κλπ. Η Ουσία είναι πολύ πολύ διαφορετική και η αλήθεια είναι ότι αυτοί αναμεσα στους οποίους ζούμε, δεν έχουν ιδέα.

Γιατί είναι άνθρωποι.

Απλοί, απλούστατοι άνθρωποι και ο άνθρωπος πλάστηκε για να μην έχει Ιδέα- ώρες ώρες, δεν βλέπω σε αυτόν καμία διαφορά απο μια αμοιβάδα. Αν και ο άνθρωπος, είναι δυνατόν να φτάσει σε απίστευτα επίπεδα κακίας, σκληρότητας, μικροψυχίας, μικροπρέπειας και δουλικότητας. Έχει περιορισμένο εγκέφαλο και προσπαθώ να θυμάμαι οτι δεν έχει κανένα νόημα να εξοργίζομαι με το συνάφι του. Είμαστε ευτυχώς, διαφορετικά είδη.

Αυτός, μπορεί να βλέπει και να αντιλαμβάνεται μόνο τους όμοιους του, τα ζώα και τα φυτά (τα οποία βέβαια, θεωρεί κατώτερα- τόσο άννοος είναι). Ευτυχώς γι αυτόν, μιας και το μυαλό του δεν θα μπορούσε να διαχειριστεί κανένα άλλο απο τα πλάσματα που κυκλοφορούν τριγύρω.

Μερικές στιγμές, είναι πολύ δύσκολο να κρατάει κανείς τα προ-σχήματα, τα οποία του επιτρέπουν να ζει μέσα σε μια κοινωνία ανθρώπων.... Ακόμη και αν έχει επιλέξει να ζει στις παρυφές της και οχι στο κέντρο της.

Γιατί η πρόκληση πάντα υπάρχει- και αν τις περισσότερες φορές, μπορώ να την αγνοήσω, κάποιες φορές, αυτό αποδεικνύεται πολύ, πολύ δύσκολο...Έτσι ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση, το θηρίο μου αρχίζει να ουρλιάζει -και ο ηχος αυτός, ανύπαρκτος για τα ανθρώπινα αυτιά, με ξεκουφαίνει τόσο που χάνομαι μέσα του.

Μια απο αυτές τις φορές, το θηρίο μου θα δραπετεύσει .

Θα ξεπεταχτεί ελεύθερο και μετά, δεν ξέρω τι θα συμβεί.

Επειδή


... Το δικό μου θηρίο, δεν είναι το μοναδικό........